Defne'den Notlar : Bir Kadının İç Sesi

Her salı 10.30 da burada buluşalım

Ben Defne. Anneyim ve çalışıyorum. Bazen yetişiyor, bazen yetişemiyorum. Hayatı biraz daha kolaylaştırmaya çalışıyorum. Zaman yaratmam için pratik olmam lazım. Yazıyorum, aklımı kurcalayanları anlatarak rahatlıyorum.’

Defne'den Notlar

Tahammül Eşiği

Arkadaşlar ben sevgi doluyum ama  tahammül eşiği artık bilimsel olarak düşmüş biriyim :) Kabul ediyorum.

Eskiden daha sabırlı olduğumu hatırlıyorum.

Gerçekten diyorum.

Ya da bana öyle geliyordu.

Şimdi ise bazı şeylere karşı toleransım..  Nasıl desem..

Çok NET azaldı.

Bunun yaşla mı, annelikle mi, çalışmakla mı yoksa hepsinin aynı anda gelmesiyle mi ilgisi var bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey var :

Tahammül edemediğim şeyler listem gün geçtikçe uzuyor.

Küçük şeyler ama çok şeyler. Mesela;

Boş konuşmalar, sahte arkadaşlıklar, ‘ Bir kahve içelim’ deyip kahve içilmeyen buluşmalar.

Üç kez sorulmadan yapılmayan işler. Aynı sorunun beşinci kez sorulması.

Bunlar büyük problem değil ama birikiyor arkadaşlar.

Ve insan bazen büyük şeylere değil, küçük ama sürekli olanlara tahammül edemiyor.

Anne olduktan sonra fark ettim.

Sabır gerçekten bir kaynak ve sınırsız değil.

Zamanla, yavaş yavaş tükeniyor.  Asla sonsuz değil.

O yüzden bazen en basit bir şeye bile ‘yeter’ demek istiyorum.

Yakın zamanda yüzleştiğim bir gerçek var.

Her şeye katlanmak zorunda olmadığım,

Her şeye ‘tamam’ demek zorunda olmadığımla ilgili.

Ve herkesi idare etmenin asla benim görevim olmadığı tabi.

Bu yaşımda şunu öğreniyorum ( Asla yaşımı söylemem).

Tahammül edemediklerim, aslında neyi istemediğimi çok net söylüyor.

Daha sabırlı değilim ama dürüstüm en azından.

Kendime, sınırlarıma ve enerjime.

Bu yazıyı okuduysanız, siz de bir düşünün.Belki tahammül listenizde bir sadeleşme vakti gelmiştir.

Kendi sınırlarımızı belirleyebilmek ve bu davranışı sürdürebilmek büyük bir özgürlük.

Haftaya görüşürüz.

__ Defne