Defne'den Notlar : Bir Kadının İç Sesi

Her salı 10.30 da burada buluşalım.

'Ben Defne. Anneyim ve çalışıyorum. Bazen yetişiyor, bazen yetişemiyorum. Hayatı biraz daha kolaylaştırmaya çalışıyorum. Zaman yaratmam için pratik olmam lazım. Yazıyorum, aklımı kurcalayanları anlatarak rahatlıyorum.’

Defne'den Notlar

35'den sonra Fark Ettiklerim

35 yaşıma gelince sihirli bir şey olmadı. Bir sabah kalkıp “olgunlaştım” demedim. Ama küçük küçük bazı gerçekler var ki, artık inkâr edemiyorum.

Meğer ben… Gürültüye Gerçekten Tahammül Edemiyormuşum.

Eskiden kalabalıkta enerji bulduğumu sanırdım. Şimdi ise arka fonda sürekli bir ses varsa, beynim istifa etmeye hazırlanıyor.

Aynı anda konuşan insanlar, açık kalan televizyon, çalan bildirim sesleri…

35’ten sonra şunu öğrendim: Sessizlik lüks değilmiş. Büyük bir ihtiyaçmış!

Meğer ben plansızlıktan da hoşlanmıyormuşum.

Spontane olmak güzel, evet. Ama “hiç plan yok” hali artık bana özgürlük değil, stres veriyor.

Önceden “hallederiz” der geçerdim. Şimdi ise “önce bir bakalım” diyorum.

Çünkü gün zaten yeterince sürprizle dolu.Bir de ben ekstra eklemek istemiyorum.

Az İnsan, Net İnsan Seviyormuşum

Kalabalık arkadaş grupları,uzun uzun yüzeysel sohbetler…

Artık yoruyor.

Az olsun.Net olsun.Gerçek olsun.

Bir kahve içip gerçekten konuşabildiğim biri, on kişilik kalabalığa değişilmiyormuş.

Bunu 35’ten sonra anladım.

Uyku Kutsalmış Mesela

Gençken “iki saat uyudum ama hâlâ ayaktayım” demek başarı gibi gelirdi.

Şimdi biri uykumu böldüğünde,bunu kişisel algılayabilirim.

Uyku; sabrım, enerjim, iyi niyetim demekmiş.

Ve evet…Artık erken yatmak bana cool geliyor. :)

35’ten sonra insan daha az şey istiyor sanıyordum.

Meğer daha net şeyler istiyormuşum.

Sessizlik.

Netlik.

Uyku.

Az ama gerçek insanlar.

Ve galiba en önemlisi: Kendime karşı daha dürüst olmak.

35’ten sonra fark ettiklerim bunlar. Muhtemelen liste büyüyecek.

Ama şimdilik…

Ses kısık, ışık loş, alarm yarına kurulu.

Haftaya görüşürüz.

-Defne