Defne'den Notlar : Bir Kadının İç Sesi

Her Salı 10.30 da burada buluşalım.

‘Ben Defne. Anneyim ve çalışıyorum. Bazen yetişiyor, bazen yetişemiyorum. Hayatı biraz daha kolaylaştırmaya çalışıyorum. Zaman yaratmam için pratik olmam lazım. Yazıyorum, aklımı kurcalayanları anlatarak rahatlıyorum.’

Defne'den Notlar

Önce Fark Etmek

2

Çantamı her açtığımda gözüme çarpan bazı şeyler var. Bir not kağıdı, bir sürü anahtar, içinde ne olduğunu hatırlamadığım ufak bir cüzdan.. Uzun zamandır kullanmadığım, hatta çoğu zaman varlığını unuttuğum şeyler…

Ama nedense hâlâ benimle dolaşıyorlar.

Bugün çantamı karıştırırken şunu düşündüm: Kullanmıyorum ama atamıyorum. Ve bu durum sadece eşyalarla ilgili değil.

“Belki Lazım Olur” diye taşıdıklarım bitmiyor.

Çantamda hâlâ duran bir anahtar var mesela. Artık açmadığı bir kapıya ait. Ama orada durması bana garip bir güven hissi veriyor.

Bazen “belki lazım olur” demek, aslında “henüz vedalaşmaya hazır değilim” demek gibi.

Sizin de böyle mi? Artık işimize yaramayan alışkanlıklar, bize iyi gelmeyen ama tanıdık gelen duygular… Ve sırf o hissettirdiği duygu için kalmaya devam edenler.

Hem kullanmıyoruz hem atamıyoruz.

Fark ettim ki; Bu durum gereksiz bir ağırlık yaratıyor. Neden o nereye ait olduğunu bile hatırlayamadığım anahtarı atamıyorum ben?

Hayatta da böyle değil mi?

Gece yatarken uykunu kaçıran düşünceler, sabah kalktığında artık sana hizmet etmiyor. Ama tanıdık oldukları için bırakmak zor geliyor. Her gece düşünmeye devam.

Bazı beklentiler var, çoktan eskimiş. Ama “ya lazım olursa” diye kenarda duruyor.

Çantada olduğu gibi, hayatta da fazlalıklar sessizce yoruyor artık.

Bir gün her şeyi atıcam, kendime söz.

Ama o gün bugün değil. Bugün de her şeyi atmadım.

Zaten mesele bu değil.

Sadece fark ettim. Ne taşıdığımı, neden taşıdığımı düşündüm.

Belki bazı şeyler yarın gider.

Belki bazıları biraz daha benimle kalır.

Çantam hâlâ tam anlamıyla hafiflemedi. Ama ben biraz hafifledim.

Çünkü bazen bir şeyi bırakmak, önce onu fark etmekle başlıyor.

Ve belki de bu, kendimize yapabileceğimiz küçük ama hissiyatı büyük bir şey.

Oh be!

—Defne