Defne'den Notlar; Bir Kadının İç Sesi

Her salı , saat 10.30 da burada buluşalım.

   ‘Ben Defne. Anneyim ve çalışıyorum. Bazen yetişiyor, bazen yetişemiyorum. Hayatı biraz daha kolaylaştırmaya çalışıyorum. Zaman yaratmam için pratik olmam lazım. Yazıyorum, aklımı kurcalayanları anlatarak rahatlıyorum.’

Defne'den Notlar

Alınamayan Yeni Yıl Kararları

Yeni yıl gelmeden önce hep aynı şey oluyor. Bir liste yapma isteği. Daha erken kalkacağım. Daha sağlıklı besleneceğim. Daha düzenli olacağım. Daha sabırlı, daha üretken, daha… daha

Size de böyle olmuyor mu?

Bu yıl liste yapmadım.Ya da yaptım ama kimseye göstermedim.Hatta kendime bile tam göstermedim.

Çünkü fark ettim ki yeni yıl kararları çoğu zaman gelecekteki bir versiyonumu memnun etmek için yapılıyor. Oysa bugünkü ben hâlâ burada. Biraz yorgun, biraz aceleci, biraz da elinden geleni yapıyor.

Geçmiş yıllarda kendime çok söz verdim. Tutamadıklarım oldu. Tutamadıklarım kadar, tuttuğum hâlde mutlu olmadıklarım da.

Bu yıl farklı bir şey denemek istedim. Kendime daha az söz verdim.

Daha erken kalkmaya söz vermedim mesela. Ama sabahları acele etmemeye niyet ettim. Her gün spor yapmaya söz vermedim. Ama bedenimi duymaya niyet ettim. Her şeyi planlamaya çalışmadım. Ama bazı şeyleri oluruna bırakmaya niyet ettim.

Yeni yıl kararları genelde “daha iyi bir ben” yaratmak üzerine kurulu. Oysa belki de ihtiyaç duyduğumuz şey, mevcut hâlimize biraz daha alan açmak.

Bu yıl kendime şunu sordum:“Gerçekten neye ihtiyacım var?”

Cevap büyük değildi. Biraz sakinlik. Biraz düzen. Biraz nefes.

Düzen derken, hayatın tamamını kontrol etmekten bahsetmiyorum. Sadece küçük alanlar. Ajandam gibi... Günüm gibi... Kafamın içindeki bazı çekmeceler gibi.

Yeni yıla girerken kendime büyük hedefler koymadım.

Ama şunu istedim: Gün içinde kendimi tamamen kaybetmemek. Yaptıklarımı değil, yapamadıklarımı da kabul edebilmek.

Belki bu yıl her şey planladığım gibi gitmeyecek (Muhtemelen gitmeyecek). Ama bu sefer bunu başarısızlık saymamaya niyetliyim.

Bu yıl kendime daha az söz verdim. Ama daha gerçek sözler.

Ve galiba ilk kez, bu bana yeterli geliyor.

—

Defne