Defne'den Notlar; Bir Kadının İç Sesi

Her salı , saat 10.30 da burada buluşalım.

   ‘Ben Defne. Anneyim ve çalışıyorum. Bazen yetişiyor, bazen yetişemiyorum. Hayatı biraz daha kolaylaştırmaya çalışıyorum. Zaman yaratmam için pratik olmam lazım. Yazıyorum, aklımı kurcalayanları anlatarak rahatlıyorum.’

Defne'den Notlar

Bugün de her şeye yetişemedim

Bugün her şeye yetişmedim. Buna da yetişemedim.

Sabah niyetim iyiydi. Güne erken başlayacaktım, işler yolunda gidecekti, akşam kendime de biraz zaman kalacaktı. Hatta bir ara “bugün fena değil” diye düşündüm. Sonra gün başladı.

Bir şey diğerine bağlandı. Bir mail, bir telefon, bir “şunu da halleder miyiz?” Bir bakmışım öğlen olmuş. Öğlen bir bakmışım akşam.

Garip olan şu: Yetişemediklerimden çok, yetişemediğimi fark ettiğim an yoruyor beni.

Sanırım bu, çalışan kadın olmanın ve aynı anda birçok role yetişmeye çalışmanın görünmeyen tarafı. Zihinsel yorgunluk dediğimiz şey tam olarak burada başlıyor. Fiziksel değil. Kafanın hiç durmaması hali.

Eskiden buna daha çok kızardım. Plan yaparım, bozulur, sinirlenirdim. Şimdi sinirlenmiyorum. Sadece durup bakıyorum.

“Bugün bu kadarmış.”

Bunu söylemek kolay değil. Çünkü hâlâ içimde bir ses var: Biraz daha zorlasaydın olurdu. Biraz daha iyi planlasaydın…Biraz daha…

Ama o “biraz daha”ların sonu hiç gelmiyor. Ve insan sürekli kendinden biraz daha isterse, bir süre sonra kendini tamamen ihmal etmeye başlıyor.

Bugün çantam düzenliydi mesela. Anahtarımı aramadım. Rujum yerindeydi. Küçük ama iyi hissettiren bir detay.

Düzenli olmanın psikolojik etkisi tam da böyle bir şey sanırım. Hayatın tamamını kontrol edemiyorsun ama küçük bir alan sana ait olunca, insan biraz toparlanıyor.

Günün ortasında kendime şunu sordum:“Her şeye yetişmek zorunda mıyım?”

Cevap gelmedi. Ama soru iyi geldi.

Güçlü olmak bazen her şeyi yapmak gibi anlatılıyor. Oysa bugün şunu fark ettim: Belki de güçlü olmak, bazı şeyleri bugün yapmamayı kabul etmek.

Kendine zaman ayırmak, her şeyi bırakıp kaçmak değil. Bazen sadece şunu demek:“Bugün bu kadar.”

Akşam eve dönerken kendime bir liste çıkarmadım. Yarın için büyük hedefler koymadım. Sadece çantamı kapattım. Bugünü orada bıraktım.

Bugün her şeye yetişmedim. Buna da yetişemedim.

Ama şunu yaptım: Kendime biraz daha nazik davrandım. Ve galiba bu, yarına kalabilecek en iyi şey.

—

Defne